سپس حضرت علی علیه السلام به شمردن یکایک آنها پرداخت (که ما فقط به چند مورد آن اشاره میکنیم) :


 حذیفه،

 این روز استراحت است

 و روز رها شدن از غم و اندوه، 

و روز غدیر دوم،

و روز سوزانده شدن گناهان،

و روز رفع قلم 

و روز هدایت 

و روز عقیقه 

و روز برکت 

و روز انتقام

 و عید بزرگ خدا

 و روزی است که دعا در آن مستجاب است

 و روز در آوردن لباس مشکی 

و روز پشیمانی ظالمان 

و روز شکسته شدن دشمنان شیعه

 و روز از بین رفتن مشکلات 

و روز پیروزی

 و روز قدرت 

و روز شادمانی شیعه

 و روز ترویه

 و روز انابه

 و روز زکات بزرگ 

و روز فطر دوم

 و روز رضایت 

و  عید اهل بیت

 و روزی که بنی اسرائیل پیروز شدند 

و روزی است که خدای متعال اعمال شیعه را پذیرفت 

و روز دادن صدقه 

و روز زیاده خواستن (از خدای متعال) 

و روز قتل منافق 

و روز وقت معلوم

 و روز "شادی اهل بیت" 

و روزی که ظالم دستش را می گزد

 و روزی است که گمراهی ویران شد

 و روز گذشتن از مومنین 

و روز مستطاب و روز (به درک) رفتن سلطان منافق 

و روزی که مومنان در آن استراحت می کنند و روز مباهله 

و روز مفاخره 

و روز قبولی اعمال 

و عید نحیل و روز نحیله 

و روز شکر 

و روز نصرت مظلوم 

و روز زیارت 

و روز دوست داشتن و مودت ورزیدن 

و روز برکت 

و روز کشف شدن بدعت 

و روز زهد از گناهان 

و روز ندا دهنده 

و روز موعظه 

و روز عبادت 

و روز اسلام است.


حذیفه گوید: پس از خدمت امیرالمومنین علیه السلام برخاستم و با خودم می‌گفتم اگر هیچ کاری خوبی هم بلد نباشم و ثوابی نخواهمة مگر دوست داشتن این روز (نهم ربیع الاول) برایم کافی است


 📚بحار الانوار ج31 ص120